หัวข้อนี้มีที่มาจาก เห็นเพื่อนหลาย ๆ คนเริ่มย้ายจาก blogspot ไปยัง tumblr ซึ่งผมเองก็ได้แวะเข้าไปดู ๆ แล้วนะ ของเขาเองก็สวยดีเหมือนกัน รุ่นน้องที่เคยใช้อยู่ก็บอกว่าแต่งได้เยอะ ซึ่งแตกต่างจาก blogspot ที่ต้องลุย css หรือก๊อปเทมเพลตที่ชาวบ้านทำไว้มาวางใส่อีกที
บล็อกนี้แต่แรกเกิดจาก blogspot ในตอนแรกที่ผมสมัครเล่น ๆ ไว้ ไม่ค่อยได้เข้ามาเขียนเท่าไหร่ จนไปสมัครโฮสต์ฟรี + โดเมนฟรีของ .co.cc แล้วทำบล็อกอย่างจริงจังขึ้นมา ซึ่งตอนนั้นใช้ wordpress เวอร์ชั่น 2.x อยู่เลย เป็นฐานในการฝึก seo เล่นไปด้วย จนตอนนั้นได้ pagerank 3 กับหน้า index ไม่กี่หน้า :D
ต่อมาไปซนอะไรไม่รู้จนบล็อก pe3zx.co.cc พังไปก็เลยย้ายกลับมาบ้านหลังนี้คือ blogspot จัดแจงเปลี่ยนชื่อซะใหม่เป็นบล็อกปัจจุบันที่ท่าน ๆ อ่านอยู่นี่ มีช่วงนึงที่แอบ ๆ ไป spacelive เหมือนกัน แต่ใช้ไม่ได้นานก็ได้ข่าวการยุบรวมไปกับ wordpress.org
จริง ๆ มีอีกเหตุผลนึงที่ไม่อยากย้ายอะไรมาก เนื่องจากในการย้ายในแต่ละครั้งถ้าย้ายพร่ำเพรื่อ ผมก็ต้องไปสมัครสมาชิกใหม่ ทำไอ้นู่นไอ้นี่ใหม่ เผลอสร้างขยะอินเตอร์เน็ตโดยไม่รู้ตัว เคยลองนึกย้อนดูเหมือนกันว่าเคยสมัครอะไรทิ้งไว้บ้าง ปรากฎว่ากระจัดกระจายเลยครับ ฝากรูปนี่แทบจะมีของทุกเว็บไซต์ สุดท้ายเลยต้อง deactivate account ไปบางส่วนที่ไม่จำเป็นต้องใช้แล้วกลับไปใช้อันหลักจริงๆ
บล็อกนี้ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่กล่าวมาข้างต้น เพราะเนื่องจาก Google Accounts ค่อนข้างจะครบครันในหลาย ๆ เรื่อง ผมเลยเลือกใช้เป็นอันหลัก ทั้งฝากรูป (Picasa) บล็อก (Blogspot) วีดีโอ (Youtube) ซึ่งมันก็ดีอย่างตรงมี Sync กับ Google Chrome ด้วย เลยไม่คิดจะย้ายไปไหนอีก ไม่อยากเห็น account ตัวเองกระจัดกระจายตามเน็ตเวลา search ชื่อหรือเมลล์ตัวเอง
ส่วนเรื่องบล็อกนี้ ถ้ายังไม่มีโฮสต์และเนื้อที่สำหรับทำเป็นหลักแหล่งก็คงจะไม่ได้ย้ายไปไหน SEO บล็อกนี้ที่ทำเล่น ๆ ไว้ก็มีทั้ง backlinks, index, pagerank ที่พอดูดีกะเขาเหมือนกัน ก็คงต้องอยู่กันไปนานๆ :D

นั่งอ่าน Timeline อยู่ไปเจออันนี้ของ @petewatanabe ที่โดนสุด ๆ เลยต้องเก็บมาลงบล็อกเอาไว้ :D

เค้าได้เกรด4 แต่กูมี2 เค้าได้นักเรียนเหรียญทอง แต่กูจองรองบ๊วย เค้าได้ถ้วยได้โล่ แต่กูมันโง่จะเอาอะไร เค้าได้แล้วยังไง? บอกตัวเองไว้"กูทำดี"

สุดยอดดดดด (Y)

สุดท้ายแล้วก็ต้องมาเขียนบล็อกนี้จนได้
เป็นเวลาที่เรื่องทุกอย่าง ปัญหาทุกอย่างกลับคืนสู่ที่มันควรจะเป็น



ธรรมชาติของน้ำมันก็คือการไหลจากที่สูงไปสู่ที่ต่ำ
ยิ่งเราไปกักมันไว้มาก มันยิ่งจะรั้นไหลออกมามาก



เรื่องที่่ผ่านมาก็เหมือนอย่างนี้แหละ สุดท้ายก็คงต้องปล่อยไป
ใครไม่เกี่ยวก็ถอยไป รักแค่ไหนก็คงต้องถอย หยุดเติมเชื้อ ให้มันฝ่อ
แล้วมันก็คงจะดีขึ้นเอง



เลยรู้เลยว่า จะฝืนใจใครสักคนมันยากจริง ๆ นะ
หากพูดให้คมสักนิดนึงนะ ควรจะพูดว่า

‘จะฝืนใจยังไงได้ ในเมื่อไม่มีใจอยู่ให้ฝิน’

[อ่านจากล่างขึ้นบน]

ต้นไม้อาจไม่ได้ตายเพราะขาดน้ำ แต่มันอาจตายเพราะขาดหยาดฝน.....

เนื่องจากไปทำงานที่ห้องคอมอยู่หลายคืน เลยกลับบ้านมาพร้อมอาการเจ็บคอเล็กน้อย เมื่อเช้าเลยจำเป็นต้องออกไปหาน้ำผึ้ง + มะนาวตามสูตรพื้นบ้านมาดื่ม สำหรับมะนาวเนื่องจากผมเป็นขาประจำร้านอาหารตามสั่งแห่งหนึ่งที่ก็ทำน้ำผลไม้ปั่นขายด้วยก็เลยไม่ยากนักที่จะหา ส่วนน้ำผึ้งผมหาซื้อที่ร้านสะดวกซื้อครับ เนื่องจากเข้ามาหลายครั้งแล้วพบว่าจริง ๆ ก็มีน้ำผึ้งประมาณหลอดครีมล้างหน้าขายอยู่เหมือนกัน เป็นของโครงการในพระราชดำริด้วย

ผ่านไปไม่นานอาการเจ็บคอก็เริ่มรุนแรงอีกครั้ง ผมรีบกุลีกุจอหาแก้วมาหนึ่งใบ ประจวบเหมาะว่าแก้วที่สามารถเวฟน้ำให้อุ่นได้นั้นหมดพอดี ก็เลยจำเป็นต้องล้างแก้ว ด้วยความรีบซึ่งเห็นคงจะอีกนานกว่าแก้วจะแห้งก็เลยนำแก้วเปล่า ๆ นั้นใส่ในไมโครเวฟทันทีครับ หวังว่าน้ำมันจะร้อนแล้วระเหยออกไป

ตั้งเวลาได้ 30 วินาทีไม่นานแก้วก็ออกมาพร้อมความร้อน และน้ำที่จับอยู่บริเวณภายนอกแก้วก็หายไปหมด ผมจึงนำน้ำเปล่าที่อุณหภูมิใส่เปล่าหวังว่าจะเอาเข้าเวฟไปอุ่นอีกครั้ง

พอเทน้ำใส่ลงไป ได้ยินเสียงเหมือนมีน้ำแข็งตกไปใส่แก้วด้วย ….เป็นเสียงแกร๊กเล็ก ๆ ด้วยความเอะใจผมเลยก้มไปดู

เสียงนั้นไม่เสียงของน้ำแข็งครับ แต่เป็นเสียงของเนื้อแก้วที่เกิดอาการร้าวจนน่าตกใจดังรูป

ผมละทิ้งโปรแกรมที่เขียนค้างไว้แล้วเปิดกูเกิ้ลดูทันทีครับ สรุปว่าแก้วนี้เป็นแก้วที่เรียกว่าโซดาไลม์เป็นประเภท soft glass ทำให้ทนการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิอย่างฉับพลันไม่ได้จึงเกิดอาการร้าวในทันที ซึ่งรอยร้าวนี้จากที่ผมสังเกตไม่ใช่รอยร้าวที่เกิดบริเวณผิวนอกของแก้ว แต่เป็นรอยที่เกิดขึ้นในเนื้อแก้ว ทำให้นน้พไม่ซึมออกมาครับ (ยกเว้นแต่จะฮาร์ดคอจนแตก)

เรื่องของเรื่องไม่ใช่เรื่องวิทยาศาสตร์อะไรนี่หรอกครับ แต่มันดันเป็นแก้วใบโปรดของผม!