เนื่องจากไปทำงานที่ห้องคอมอยู่หลายคืน เลยกลับบ้านมาพร้อมอาการเจ็บคอเล็กน้อย เมื่อเช้าเลยจำเป็นต้องออกไปหาน้ำผึ้ง + มะนาวตามสูตรพื้นบ้านมาดื่ม สำหรับมะนาวเนื่องจากผมเป็นขาประจำร้านอาหารตามสั่งแห่งหนึ่งที่ก็ทำน้ำผลไม้ปั่นขายด้วยก็เลยไม่ยากนักที่จะหา ส่วนน้ำผึ้งผมหาซื้อที่ร้านสะดวกซื้อครับ เนื่องจากเข้ามาหลายครั้งแล้วพบว่าจริง ๆ ก็มีน้ำผึ้งประมาณหลอดครีมล้างหน้าขายอยู่เหมือนกัน เป็นของโครงการในพระราชดำริด้วย

ผ่านไปไม่นานอาการเจ็บคอก็เริ่มรุนแรงอีกครั้ง ผมรีบกุลีกุจอหาแก้วมาหนึ่งใบ ประจวบเหมาะว่าแก้วที่สามารถเวฟน้ำให้อุ่นได้นั้นหมดพอดี ก็เลยจำเป็นต้องล้างแก้ว ด้วยความรีบซึ่งเห็นคงจะอีกนานกว่าแก้วจะแห้งก็เลยนำแก้วเปล่า ๆ นั้นใส่ในไมโครเวฟทันทีครับ หวังว่าน้ำมันจะร้อนแล้วระเหยออกไป

ตั้งเวลาได้ 30 วินาทีไม่นานแก้วก็ออกมาพร้อมความร้อน และน้ำที่จับอยู่บริเวณภายนอกแก้วก็หายไปหมด ผมจึงนำน้ำเปล่าที่อุณหภูมิใส่เปล่าหวังว่าจะเอาเข้าเวฟไปอุ่นอีกครั้ง

พอเทน้ำใส่ลงไป ได้ยินเสียงเหมือนมีน้ำแข็งตกไปใส่แก้วด้วย ….เป็นเสียงแกร๊กเล็ก ๆ ด้วยความเอะใจผมเลยก้มไปดู

เสียงนั้นไม่เสียงของน้ำแข็งครับ แต่เป็นเสียงของเนื้อแก้วที่เกิดอาการร้าวจนน่าตกใจดังรูป

ผมละทิ้งโปรแกรมที่เขียนค้างไว้แล้วเปิดกูเกิ้ลดูทันทีครับ สรุปว่าแก้วนี้เป็นแก้วที่เรียกว่าโซดาไลม์เป็นประเภท soft glass ทำให้ทนการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิอย่างฉับพลันไม่ได้จึงเกิดอาการร้าวในทันที ซึ่งรอยร้าวนี้จากที่ผมสังเกตไม่ใช่รอยร้าวที่เกิดบริเวณผิวนอกของแก้ว แต่เป็นรอยที่เกิดขึ้นในเนื้อแก้ว ทำให้นน้พไม่ซึมออกมาครับ (ยกเว้นแต่จะฮาร์ดคอจนแตก)

เรื่องของเรื่องไม่ใช่เรื่องวิทยาศาสตร์อะไรนี่หรอกครับ แต่มันดันเป็นแก้วใบโปรดของผม!